မွ်မွ်တတ ျဖစ္ခ်င္သူ...

တရားသူႀကီး ၀ိန္းအာသာမွာ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ အမႈတစ္ခုနွင့္ ပတ္သက္ၿပီး

တရားလိုေရွ႕ေနတို႕ကို အလြတ္သေဘာေခၚယူေတြ႕ဆံု၏ ။ လူစံုေသာ္ ေရွ႕ေနမ်ားက ၀ိန္းအာသာကို

ေမးခြန္းထုတ္သည္

။ေရွ႕ေနမ်ား ။ ။ ဆရာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ေခၚတဲ့ကိစၥေလး အမိန္႕ရွိပါဦး ။

၀ိန္းအာသာ ခ်က္ခ်င္းအေျဖမေပး ။

ေရတစ္ခြက္ငွဲ႕ေသာက္သည္ ။သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်သည္ ။ ၿပီးမွျပန္ေျပာ၏ ။

၀ိန္းအာသာ ။ ။ ကမ္းပို႕စ္ ၊ ေမာင္ရင္ဟာ တရားလိုေရွ႕ေန ။မင္းဘက္ကိုအႏိုင္ရဖို႕အတြက္

ကိုယ့္ကိုေဒၚလာ ၁၅၀၀၀ လာကန္႕ေတာ့တယ္ ။

လီယြန္ မင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တရားခံရဲ႕ ေရွ႕ေနပါလို႕ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကို ေဒၚလာ ၁၀၀၀၀ ပူေဇာ္တယ္ ။

ဟုတ္တယ္ေနာ္ ။ေရွ႕ေနမ်ား မ်က္ႏွာပ်က္သြားၾကသည္ ။ ၀ိန္းအာသာကို အေျဖေပး၏ ။

ေရွ႕ေနမ်ား။ ။ဟုတ္....ဟုတ္ပါတယ္ခင္မ်ာ ။ အဲ့ဒါ......။

၀ိန္းအာသာ။ ။ကိုယ္ဟာ တရားသျဖင့္ လုပ္ရတာကိုပဲ ႏွစ္သက္တယ္ ။ ဒီေတာ့.......။ေရွ႕ေနမ်ား

ေခါင္းစိုက္က်သြားကုန္သည္ ။ ၀ိန္းအာသာမွာ စကားမဆက္ေတာ့ပဲ

၄င္း၏လက္ဆြဲအိတ္အတြင္းမွ ေဒၚလာ ၅၀၀၀ ကို ေရတြက္ထုတ္ယူ၏ ။ ၿပီးေသာ္ ေရွ႕ေနကမ္ဒပို႕စ္ထံ

ကမ္းေပးရင္းေျပာ၏ ။

၀ိန္အာသာ ။ ။ ကိုယ္ဟာ မွ်မွ်တတသမားဆိုတာ ေမာင္ရင္တို႕သိေစခ်င္လို႕ေခၚေတြ႕တာ ။

ေရာကမ္းပို႕စ္၊

မင္းက ၅၀၀၀ ပိုေနတယ္ ။ ျပန္ယူလိုက္ ။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း.....

ငိုမဲ့မဲ့ေပ်ာ္ရည္ေတြထဲ.....
သြန္ခ်မိမ်က္ရည္ေတြ၊
ေပါင္းစပ္မႈတစ္ခုရဲ႕သက္ေသ...။
အခ်စ္က အေရးပါခဲ့ရတယ္။
ငါ ဖန္သားျပင္မွာ....
ေပၚေနတဲ့အရိပ္ေတြက
ငါ့ရဲ႕ေျပာင္းျပန္အလြမ္းေတြထဲ
ေရာင္ျပန္ဟပ္လို႕....။
အခ်စ္က အေရးပါခဲ့ရတယ္။
အရြက္ေတြမေ၀ဆာေတာ့တဲ့..
ငါ့ရဲ႕...
ေျခာက္ကပ္ကပ္ သစ္ကိုင္းေတြမွာ
လာၿငိတဲ့ ေလတံခြန္ဟာ မင္းပါပဲ...။
အခ်စ္က အေရးပါခဲ့ျပန္တယ္။
မင္းမႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့...
အဲ့ဒီ ဆပ္ျပာပူေဖာင္းေလးေတြထဲမွာ
ငါ့အရိပ္ေတြ မင္းရွာေတြ႕ရဲ႕လား၊
မင္းနားမွာလြင့္၀ဲေနတဲ့ငါ့အရိပ္ေတြ
မင္းပါးကေလးကို နမ္းရိွဳက္ၿပီး
ေပါက္ကြဲေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့
ဆပ္ျပာပူေဖာင္းေလးေတြဟာ ငါပါပဲ...။
အခ်စ္က ေနာက္တဖန္ အေရးပါေနဦး ပါ့မလား။ ။

ရင့္က်က္ျခင္း

ေၾကကြဲေနတာလားတဲ့....

အသိတစ္ခ်က္ ခၽြတ္ယြင္းခဲ့တာေလးကို၊

အားနည္းခ်က္ကို အစာသြပ္လိုက္ၾကတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလဆိုတဲ့ စကားကို

အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရဲ၀ံ့ခဲ့ဖူးၿပီပဲ။

ႏွလံုးသားမွာရခဲ့တဲ့ ဒီဒဏ္ရာေတြအတြက္...

ငိုေၾကြးေနမယ္ ထင္ေနၾကလား...။

အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်င့္သားရၿပီးသားပါ။

ေခါက္တြန္႕ေၾကေနတဲ့

ငါ့ရဲ႕ဒီအခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြမွာ

ငါ့အသဲေတြ အထပ္တစ္ရာမုန္႕တစ္ခ်ပ္လို၊

တစ္ထပ္ခ်င္း ခြာလို႕ေတာ့ရပါတယ္...။

ဒါေပမယ့္...ငါမေၾကကြဲေသးဘူး။

ခရီး.........

လမ္းမေတြ ေအးစက္ေနျပီ
ငါတို႕ရဲ႕မွတ္တိုင္ေတြ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနႀကဦးမလား
အေ၀းက ေတာင္တန္းျပာျပာေတြ မ်က္ရည္ယိုလို႕
ဆီနွင္းမ်ားစြာ ။

အဓိပၸယ္မဲ႕ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးက
ငါ႕တစ္ေနရာစာမွာ အိုင္အိုဒင္းေတြျဖစ္ခဲ႕
အဓိပၸယ္ရွိ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကေတာ႕
ငါစိတ္ကို ခ်မ္းသာေစခဲ႔တယ္
ရွဴ႕ေမွ်ာ္ မဆံုး။

ေမွ်ာ္လင္းျခင္း မ်က္လံုးမ်ားနဲ႕
ငါရင္ဘက္ အက္ေႀကာင္းထဲက
ေသြစိမ္းစိမ္း ရွင္ရွင္္ ေတြ စိမ္႕ထြက္လာတုန္း
ရာသီစာ အလြမ္း ေတြ ကို
ေက်ာပိုးအိတ္ ထဲ ထည္႕ျပီး
တိမ္တိုက္ ေတြ ကိုေငးႀကည္႕ ေနမိတယ္
ေ၀းကြာျခင္းမ်ား။

စူရွ က်ယ္ေလွာင္တဲ႕ အသံေတြရဲ႕ေနာက္
အမွီလိုက္ရင္း ေနာက္က်က်န္ရစ္ခဲ႕
အျဖဴ အမဲ ေတြႀကား လည္ပတ္ရင္း
ေျခေထာက္ေတြ အသားမာတက္ခဲ႕
ရွဳပ္ေေထြးျခင္း မ်ား။

ငါေျပးထြက္ခဲ႕
ငါရုန္းထြက္ခဲ႕မိပါတယ္
မလြတ္ေျမာက္နိုင္တဲ႕ ဘ၀သံသရာထဲက
ေအးစက္စက္ အႀကည္႕ေတြနဲ႕ ေ၀းရာ ကို
ေရာက္လိုေရာက္ျငားေပါ႕- - - - - - - -။

၀ဋ္

ခိုးကိုးရာမဲ့ မ်က္လံုးေလးတစ္စံု၊
အတတ္ပညာတစ္ခုရဲ႕
အနိမ့္အျမင့္ေတြၾကားမွာ
အေ၇ာင္မွိန္ခဲ့ဖူးတယ္။
ဘ၀ရယ္....
အေရာင္ေတြ မ်ားလိုက္ပံုမ်ား...
စြဲစြဲၿမဲၿမဲ မ၀ံံ့ထည္ေတာ့တဲ့
တုန္ရီ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလို.....
လမ္းမွားေတြဘက္ တိမ္းေစာင္ခဲ့ဖူးတယ္။
ငယ္ငယ္ က......
ဖားေျခေထာက္ကို ႀကိဳးနဲ႕ခ်ည္၊
ခုန္ခိုင္းခဲ့သလိုမ်ိဳး ငါ့ရဲ႕အားထုတ္မႈေတြ...
ေနာက္ျပန္ ေရာက္ေရာက္ေနခဲ့။
အသံုးမတည့္ေတာ့တဲ့..
အသီးအပြင့္ေတြလို...
ပုပ္အဲ့အဲ့ လက္သီးဆုပ္ထဲက၊
ဘ၀ေတြ ဆုပ္ခ်ည္ျဖန္႕ခ်ည္.....
ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဘ၀ဟာ......
ေနာက္ထပ္တဖန္ အေရာင္ မွိန္ခဲ့ရျပန္ၿပီ။ ။

ရပ္ေနစဲပါ----

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိန္းတစ္လံုးျဖစ္ခဲ့တယ္။
ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္က္ိုကိုယ္ျပန္ႏုတ္ခဲ့တယ္....
ရလာတဲ့အေျဖက"0" သုညပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း
ဟင္းလင္းျပင္ေတြနဲ႕ျပည့္ႏွက္ေနေတာ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာသူတို႕ရဲ႕အဇၥဳတၱထဲ....
မရည္ရြယ္ပဲေခ်ာင္းၾကည့္မိခဲ့တယ္၊
သူတို႕ရဲ႕ဗဟိုခ်က္မွာ.......
ဘာေတြျဖန္႕က်ဲထားသလဲသိရဖို႕ပါ...
ဒါေပမယ့္
သူတို႕ရဲ႕ရိႈက္ႀကီးတစ္ငင္ေဟာေျပာခန္းနဲ႕....
သြားတိုးမိပါေရာဗ်ာ.......။
ဘာကိုဆာေလာင္မွန္းမသိတဲ့.......
ဆာေလာင္မႈ႕မ်က္လံုးရိုင္းရိုင္းေတြ၊
သူတို႕အနားမွာ ရစ္၀ဲေနၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္ပါ.....
ဒါေပမယ့္...
နဲ႕ပါမ်ားရင္ေတာ့ယိုင္တတ္ပါတယ္။
ေတာအုပ္ေတြမီးေလာင္ေနခိုက္မွာ....
ႏွင္းဆီပန္းမ်ားအတြက္ ပူးေဆြးတမ္းတေနဖို႕၊
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အခ်ိန္မရွိေသးပါဘူး......။
ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ေနဆဲပါပဲ။..............။

----ဆံုဆည္းရာ-----

အခ်စ္နဲ႕ ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့ေနရာကို

ညက ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ သြားတဲ့အခါ

ငွက္ေတြ သီခ်င္းမဆိုေတာ့ဘူး

ေလကလည္း မလႈပ္ရွားဘဲ ၿငိမ္ေနတယ္

လမ္းရဲ႕ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္က အိမ္ေတြကလည္း

တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္တည္ေနၾကတယ္။

ကိုယ့္ေျခေထာက္က ေျခက်င္းေတြနဲ႕ အသံကလဲ

လွမ္းလိုက္တိုင္း ပိုၿပီး ျမည္လာလို႕

ကိုယ္ရွက္ေနမိတယ္ေလ...

ကိုယ္တို႕အိမ္ ဆင္၀င္ေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး

သူရဲ႕ ေျခသံေတြကို နားေထာင္ေနတဲ့အခါ

သစ္ပင္ေပၚက သစ္ရြက္ေတြက အသံမျပဳၾကေတာ့ဘူး။

ျမစ္ထဲက ေရက

အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အေစာင့္ရဲ႕

ဒူးေပၚက ဓားလိုပဲ ၿငိမ္သက္ေနတယ္ေလ...

ကိုယ့္ႏွလံုးသားက အရမ္းကို တုန္လႈပ္ေနလို႕

ၿငိမ္သြားေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာ မသိေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ ေရာက္လာၿပီး

ကိုယ့္အနားမွာ ထိုင္တဲ့အခါ

ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ရီၿပီး

ကိုယ့္ မ်က္ခြံေတြလည္း ေလးက်ေနၿပီ။

ညက ပိုၿပီးေမွာင္လာတယ္....

ေလက မီးအိမ္ကို ၿငိမ္းလိုက္တယ္...

တိမ္တိုက္ေတြက ၾကယ္ကေလးေတြကို

ကဗလာေတြနဲ႕ ဖံုးအုပ္လိုက္တယ္....

ကိုယ့္ရင္ေပၚက ရတနာေလးကပဲ

ေတာက္ပၿပီး အလင္းေရာင္ေပးေနတယ္ေလ.....

ဒီအလင္းေရာင္ကို.....

ကိုယ္ဘယ္လို ဖံုးကြယ္ထားမလဲဆိုတာ မသိေတာ့ဘူးကြယ္။

----ရာဘင္ဒရာနတ္တဂိုး"ဥယ်ာဥ္မႈး'ကဗ်ာကို ျပန္လည္ခံစားထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။------